"Dâ's de letste kèr dâ 'k in de stâd wèze ben. Moeie noe 's kieke mân, is toch nie nômoâl hèj. Heb sie mie op klôar lichte dâg die wiel'n jaat. Veurre kèr vielt nôh mèt, toen heb sie allèn mien báánd'n lek prikt, môar noe's gôddom mien hèle áchterstel vort. Bent spuugzát. Ik kom nie wie in die stâd."
Alles wat hij vindt
heeft een eigen verhaal.